(નીડર, નિષ્પક્ષ અને તટસ્થ છગનલાલ મેવાડા દ્વારા) સુરત
ભારત જેવા દેશમાં એક જ વર્ષમાં આશરે ૧૪ હજાર વિદ્યાર્થીઓ આત્મહત્યા કરે છે એ જોઈને દેશનો જ વિશાળ વાલીવર્ગ બહુ ચિંતિત છે. આનો સીધો અર્થ છે કે વિદ્યાજગતની ગાડી આડે પાટેથી ચઢી ગઈ છે.આમ તો આત્મહત્યાના મૂળ કારણો શૈક્ષણિક દબાણ, વિદ્યાર્થીઓની નબળાઈ અને પ્રણાલિગત નિષ્ફળતાને આભારી હોઈ શકે છે.
પરંતુ પ્રશ્ન એ છે કે આપણી વ્યવસ્થા કેમ અસંવેદનશીલ બની રહી છે? અને આ જ કારણ છે કે હમણાં સુપ્રીમ કોર્ટે રાજ્ય સરકારોને સમન્સ પાઠવીને વિગતવાર ખુલાસો માંગ્યો છે.એ સાથે પ્રશ્ન પણ પૂછવામાં આવ્યો છે કે શું દેશની તમામ શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ વિદ્યાર્થીઓના માનસિક સ્વાસ્થ્ય પ્રત્યેની પોતાની જવાબદારી નિભાવી રહી છે?
આ વાતની પુષ્ટિ નેશનલ ક્રાઇમ રેકોર્ડ્સ બ્યુરો દ્વારા જ કરવામાં આવી રહી છે. જે સ્વીકારે છે કે વર્ષ ૨૦૨૫ માં દેશની શૈક્ષણિક સંસ્થાઓમાં ૧૩,૮૯૨ વિદ્યાર્થીઓ અપમૃત્યુ પામ્યા છે. સૌથી દુઃખદ પરિસ્થિતિએ છે કે છેલ્લા દાયકામાં આ સંખ્યામાં ૬૫ ટકાનો વધારો થયો છે. જો આપણે આ આંકડાની સરખામણી ર્ષ ૨૦૧૯ સાથે કરીએ, તો આ વધારો ચોત્રીસ ટકા નોંધાયો છે.
સ્પષ્ટપણે, આ વધારો વિદ્યાર્થીઓની માનસિક વેદના, હતાશા અને ભવિષ્ય વિશેની નિરાશાને પ્રતિબિંબિત કરે છે. આપણી શિક્ષણ પ્રણાલીની ખામીઓ પણ આ આત્મહત્યાઓના મૂળમાં છે. જ્યારે શ્રીમંતોના બાળકો મોંઘી શાળાઓમાં ભણે છે, અને બાકીની ખાલી જગ્યાઓ તેમના મોંઘા કોચિંગ સેન્ટરો દ્વારા ભરવામાં આવે છે. શિક્ષણના માધ્યમથી અભ્યાસ કરતા લાખો વિદ્યાર્થીઓ પોતાની બધી શક્તિ પોતાના જ્ઞાનનું અંગ્રેજીમાં ભાષાંતર કરવામાં ખર્ચે છે.
આમ દેશના યુવાનોમાં આત્મહત્યાની વૃત્તિ રાષ્ટ્ર માટે એક ગંભીર નુકશાન છે, જે સમસ્યાને તાત્કાલિક રીતે ઉકેલવાની જરૂર છે.
