(નીડર , નિષ્પક્ષ અને તટસ્થ છગનલાલ મેવાડા દ્વારા) સુરત.
ભારતીય યુનિવર્સિટીઓમાંથી ડિગ્રી લઈને જીવન નાવ ને સ્થિર કરવા નોકરી શોધતા યુવાનો ખતરનાક રીતે હાસ્યાસ્પદ બનીને બેકારી, બેરોજગારીનો ભોગ બની રહ્યા છે. જ્યાં શાળાઓની પણ એજ હાલત થશે. કારણ કે વિદ્યાસંસ્થાઓ ચોક એન્ડ ટોક પર જ ચાલે છે. એમની પાસે તાલીમનું કોઈ વ્યવસ્થાતંત્ર નથી. આજે ભારતમાં કોઈ પણ રોજગાર મેળામાં જાઓ ત્યાં તમને બે પ્રકારના યુવાનો જોવા મળશે. એક ડિગ્રી અને પ્રમાણપત્રો થી ભરેલી ફાઈલ સાથે, બીજો કદાચ ઓછી ડિગ્રી સાથે, વેબસાઈટ બનાવી શકે છે. ડેટાનું વિશ્લેષણ કરી શકે છે, મશીન રિપેર કરી શકે છે અથવા કલાકો સુધી ચાલતા કાર્યો મિનિટોમાં પૂર્ણ કરવા માટે AI ટૂલ્સનો ઉપયોગ કરી શકે છે.
આજે કંપનીઓ માટે, તમે શું અભ્યાસ કર્યો છે તે પ્રશ્ન જૂનો થઈ ગયો છે. હવે વાસ્તવિક પ્રશ્ન એ છે કે તમે વ્યવહારિક રીતે શું કરી શકો છો?, જ્યારે ભારતમાં ઉચ્ચ શિક્ષણનું વિસ્તરણ એક મોટી સિધ્ધિ રહી છે, ત્યારે ડિગ્રી અને વાસ્તવિક રોજગાર વચ્ચેનું અંતર સતત વધી રહ્યું છે.
ડિગ્રી વિશ્વને કહે છે કે તમે શું અભ્યાસ કર્યો છે, જ્યારે કુશળતા દર્શાવે છે કે તમે તે શિક્ષણ સાથે શું કરી શકો છો? અને આ સમસ્યાનું મૂળ ફક્ત બેરોજગારી નથી. પરંતુ તે અસાધારણ સ્થિતિ છે કે જેનાથી જ્ઞાન અપ્રસ્તુત થઈ જાય છે. એક પેઢી પહેલા, ટેકનોલોજી વર્ષો સુધી સુસંગત રહી હતી. પરંતુ AI ના આ યુગમાં, દર થોડા અઠવાડિયે નવા સાધનો અને ક્ષમતાઓ ઉભરી આવે છે. પરિણામે, ચાર વર્ષની ડિગ્રીની શરૂઆતમાં વિદ્યાર્થીઓ જે જ્ઞાન મેળવે છે તે સ્નાતક થાય ત્યાં સુધીમાં તે અપ્રસ્તુત થઈ જાય છે.
આપણી શિક્ષણ પ્રણાલી સામેનો સૌથી મોટો પડકાર એ છે કે ટેકનોલોજી મહિનાઓના દરે બદલાય છે, જ્યારે અભ્યાસક્રમમાં ફેરફાર વર્ષો લે છે. જર્મની જેવા દેશોની જેમ, ભારતની કંપનીઓએ પણ યુવાનોને તાલીમ આપવી જોઈએ. ફક્ત ડિગ્રીનું વિતરણ કરવાથી આર્થિક પ્રગતિ થઈ શકતી નથી. ફક્ત યોગ્ય કૌશલ્ય આપીને જ યુવાનો પોતાની અને દેશની આવક વધારી શકે છે.
